باوری در عمق جان
هر روزِ زندگی، صبح تا شبش پر است از اتفاقات، پیش آمدها، دوراهی ها و شک و تردیدها.
سخت است اگر بخواهی برای هر اتفاقی راه حلی بیابی، برای هر دوراهی تصمیمی
بگیری و برای هر تردیدی تحقیق کنی و به یقین برسی.

با عمر کوتاه ما، با تجربه بسیار اندکِ هر کدام از ما به تنهایی، و با دانایی
کم و تردید پذیرمان، ناممکن است بخواهیم برای هر قدم خود به
درستی تصمیم بگیریم و راه را بیابیم.

پیروی و تقلید از آنها که راه را یافته اند و تکیه بر تجربه و دانایی آنها که
آشنای راه اند، گام ها را آسان و مقصد را نزدیک می کند.
تبعیت از ره یافتگان، راهی است آسان و مطمئن؛

امّا نه همیشه. فکر کن، اگر تو خدای خودت را با جان و دل نشناسی و
نبینی و باور نکنی، اگر یگانگی اش را درک نکنی، اگر لطف و مهربانی اش را حس نکنی،
هرگز به تقلید و پیروی از کسی، این باور عمق جانت را آبیاری نمی کند و زندگی نمی بخشد.

همیشه اموری هست که تو به تنهایی باید درکشان کنی و باورشان نمایی.
اصول و مبانی دین که پایه های اصلی سعادت تو را بنا می نهند،
باید از اندیشه فردی خودت به دست آیند.

فقط کافی است بیندیشی، در پی آنها باشی و پیدایشان کنی.