نصی بر ولایت امیرالمؤمنین(علیه السلام) از اسناد اهل تسنن
من سره أن یحیی حیاتی و یموت مماتی و یسکن جنة عدن غرسها ربی، فلیوال علیا من بعدی و لیوال ولیه و لیقتد بأهل بیتی من بعدی؛ فإنهم عترتی خلقوا من طینتی و رزقوا فهمی و علمی، فویل للمکذبین بفضلهم من أمتی القاطعین فیهم صلتی لا أنا لهم الله شفاعتی؛ هر کس را خشنود سازد این که زیست کند چون زیستن من و چون مردن من بمیرد و در بهشت عدن که آن را پروردگار من ایجاد کرده ساکن شود، پس بعد از من علی را دوست بدارد و دوست بدارد دوست او را و اقتدا کند به اهل بیت من پس از من؛ زیرا که ایشان عترت منند از طینت من آفریده شده اند و فهم و علم من به ایشان روزی شده ، پس وای بر تکذیب کننده ی فضل ایشان از امت من و قطع کنندگان صله ی من(یعنی آنان که نیکویی به اهل بیت من نکنند و از ایشان ببرند و دوری کنند) خدای تعالی به آنان شفاعت مرا نصیب نفرماید.
(کنزالعمال،ج6،ص217،ح3819؛ آنرا در منتخب کنز نیز میتوان دید؛ همچنین حاشیه ی ج5 مسند احمد ابن حنبل،ص94،جز این که به جای و «رزقوا علمی»،«و رزقوا فهمی» آورده و شاید غلط ناسخ بوده و آن را حافظ ابو نعیم در حلیه ی خود نقل نموده و در شرح نهج البلاغه ی ابن ابی الحدید،ج2،ص450 نیز نقل شده است. و مثل آن را در ص449 از مسند احمد نیز میتوان دید).
